Όταν η αρτηριακή πίεση είναι υψηλή, η καρδιά αναγκάζεται να εργαστεί περισσότερο ώστε να πραγματοποιηθεί η αναγκαία κυκλοφορία του αίματος σε όλα τα σημεία του σώματος. Την πίεση τη διαχωρίζουμε σε μεγάλη συστολική αρτηριακή πίεση και μικρή διαστολική αρτηριακή πίεση και η μέτρησή της γίνεται με πιεσόμετρο. Η μεγάλη συστολική πίεση δείχνει τον μέγιστο βαθμό στον οποίο φτάνει η πίεση κατά την καρδιακή σύσπαση, δηλαδή κατά τη συστολή της καρδιάς, ενώ η μικρή διαστολική πίεση αφορά το ελάχιστο σημείο στο οποίο φθάνει η καρδιά κατά τη στιγμή της διαστολής της, δηλαδή της χαλάρωσης. Όταν υπάρχει αρτηριακή υπέρταση, η συστολική αρτηριακή πίεση που μετράει το πιεσόμετρο βρίσκεται σε αριθμό ίσο ή μεγαλύτερο του 140 mmHg και η διαστολική αρτηριακή πίεση είναι ίση ή μεγαλύτερη του 85 – 90 mmHg. Κατά τη μέτρηση της πίεσης, ιδανική τιμή για την αρτηριακή πίεση θεωρείται η 120 mmHg συστολική – μεγάλη και η 70 – 80 mmHg διαστολική – μικρή. Η μονάδα μέτρησης της πίεσης γίνεται σε mmHg που σημαίνει χιλιοστά της στήλης υδραργύρου. Όταν κάποιος εμφανίζει τιμές 120 – 139 mmHg συστολικής και 85 – 89 mmHg διαστολικής πίεσης, θεωρείται ότι υπάρχει προ – υπέρταση (ή αλλιώς οριακή υπέρταση) και πρέπει να ελέγχεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Από 140 – 159 mmHg συστολικής πίεσης και 90 – 99 mmHg διαστολικής πίεσης θεωρείται ότι υπάρχει υπέρταση σταδίου 1, πάνω από 160 mmHg συστολικής πίεσης και πάνω από 100 mmHg διαστολικής πίεσης κάνουμε λόγο για υπέρταση σταδίου 2, ενώ εάν η συστολική πίεση είναι πάνω από 140 mmHg αλλά η διαστολική βρίσκεται κάτω από 90 mmHg, τότε αποκαλείται μεμονωμένη συστολική πίεση. Στην υψηλή αρτηριακή πίεση η καρδιά δουλεύει με διπλάσια ένταση για να μπορέσει να διατηρήσει τη ροή του αίματος σε επαρκή επίπεδα. Η υπέρταση θεωρείται παθολογική όταν δεν αφορά τις φυσιολογικές εκείνες περιπτώσεις που αυξάνεται η αρτηριακή πίεση (πχ. κατά τη γυμναστική ή σε συνθήκες άγχους), αλλά όταν η πίεση ανεβαίνει αδικαιολόγητα, κατ’ εξακολούθηση και δίχως συγκεκριμένη αιτία.

Η αρτηριακή υπέρταση – HTN επηρεάζει ένα σημαντικό ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού (το 1/3), ενώ στην Ελλάδα υψηλή αρτηριακή πίεση έχει περίπου το 20% του πληθυσμού, αφού σημαντικό αρνητικό ρόλο παίζει η κατανάλωση επεξεργασμένων τροφών σχετιζόμενων με τα διατροφικά πρότυπα του δυτικού κόσμου. Η υπέρταση στις περισσότερες περιπτώσεις (έως και 95%) πρόκειται για ιδιοπαθής. Η ιδιοπαθής υπέρταση οφείλεται σε παράγοντες και αίτια όπως η αρτηριοσκλήρωση, ο καθιστικός τρόπος ζωής, η έλλειψη σωματικής άσκησης και κίνησης, η κακή διατροφή που είναι πλούσια σε κορεσμένα και τρανς λιπαρά, η υπερκατανάλωση αλατιού, η παχυσαρκία, το μεγάλο σωματικό βάρος, το κάπνισμα, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, το έντονο άγχος – στρες, η υπνική άπνοια, η αυξημένη ηλικία (κυρίως άνω των 65 ετών, αφού οι αρτηρίες γίνονται πιο δύσκαμπτες), καθώς και η κληρονομικότητα, τα γονίδια και η γενετική προδιάθεση. Ανεβασμένη αρτηριακή πίεση μπορεί να εμφανιστεί και σε ένα 10% των γυναικών κατά τη διάρκεια της κύησης, γεγονός που απαιτεί στενή παρακολούθηση.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι εάν κάποιο άτομο έχει και τους δύο γονείς του υπερτασικούς, η πιθανότητα να εμφανίσει και αυτό υπέρταση αγγίζει το 70%, ενώ εάν είναι μόνο ο ένας γονέας υπερτασικός, το ποσοστό αυτό κυμαίνεται περίπου στο 30% και στο 15% εάν δεν υπάρχει κάποιος γονέας με αρτηριακή υπέρταση. Η υπέρταση παρατηρείται σε ενήλικες και κυρίως ηλικιωμένους, όμως σπανιότερα έχει παρατηρηθεί και σε νεογνά, βρέφη, παιδιά και εφήβους. Ωστόσο, ένα πολύ μικρό ποσοστό της υπέρτασης (από 5% έως 10% του πληθυσμού), οφείλεται σε δευτερογενείς παράγοντες και γι’ αυτό ονομάζεται δευτεροπαθής αρτηριακή υπέρταση. Η δευτεροπαθής υπέρταση μπορεί να προκληθεί από παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα, από υπνική άπνοια, από προεκλαμψία, από νεφρικές παθήσεις, από αρτηριοσκλήρωση, από στένωση αρτηριών των νεφρών, από στένωση ισθμού της αορτής, από σύνδρομο Cushing, από φαιοχρωμοκύττωμα, από αλδοστερονισμό κ.ά.

Συμπτώματα αρτηριακής υπέρτασης

Ένα από τα πιο ύπουλα χαρακτηριστικά σχετικά με τα συμπτώματα της αυξημένης αρτηριακής υπέρτασης ως πάθηση που επηρεάζει την καρδιά, αποτελεί το γεγονός ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν εμφανίζει συμπτώματα ή καθυστερεί να τα εμφανίσει, όταν ήδη έχει προκληθεί κάποια επικίνδυνη κατάσταση για την υγεία όπως κάποια καρδιαγγειακή νόσος. Για τον λόγο αυτό η νόσος της υπέρτασης ονομάζει και «σιωπηλός – βουβός δολοφόνος» ή «ύπουλη νόσος», αφού η αρρύθμιστη υπέρταση είναι υπεύθυνη ως σημαντικός παράγοντας κινδύνου για πολύ σοβαρές καρδιακές παθήσεις ή αγγειακά νοσήματα. Συγκεκριμένα, η υπέρταση αυξάνει επί δύο φορές τον κίνδυνο για έμφραγμα του μυοκαρδίου και επί τέσσερις φορές τον κίνδυνο για αγγειακό και ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο, συνεπώς και τον κίνδυνο θανάτου. Ωστόσο, σε ιδιαίτερα αυξημένη αρτηριακή πίεση εμφανίζονται κάποια χαρακτηριστικά συμπτώματα όπως η ρινορραγία, ο πονοκέφαλος, η έντονη κεφαλαλγία, η ναυτία, ο έμετος ή η τάση προς έμετο, η ζάλη, ο ίλιγγος, η έντονη κόπωση, η αίσθηση έντονων καρδιακών παλμών, η ταχυκαρδία, τα φτερουγίσματα, η τάση προς λιποθυμία, η διαταραχή της όρασης, ο πόνος στο στήθος, το θωρακικό άλγος και άλλα λιγότερο ειδικά συμπτώματα που υποδεικνύουν την ύπαρξη υπερτασικής νόσου σε υπερτασικούς ασθενείς.

Διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης

Η διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης γίνεται με εξέταση από εξειδικευμένο καρδιολόγο σε καρδιολογικό ιατρείο, καρδιολογική κλινική, νοσοκομείο ή διαγνωστικό κέντρο σε συστηματική βάση. Η έγκαιρη εξέταση είναι απαραίτητη για μια έγκυρη και σωστή διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης. Οι μετρήσεις πρέπει να επαναλαμβάνονται, διότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, οι τιμές της αρτηριακής πίεσης ενδέχεται να ανεβοκατεβαίνουν. Για σωστότερη διάγνωση της υπέρτασης, γίνονται δύο μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης με απόσταση 3 – 5 λεπτών μεταξύ τους, θεωρώντας ως έγκυρη μέτρηση και ένδειξη τα αποτελέσματα της δεύτερης. Πραγματοποιείται κλινική εξέταση από τον θεράποντα ιατρό, μέτρηση της αρτηριακής πίεσης με αξιόπιστο επαγγελματικό πιεσόμετρο (προτιμότερο το πιεσόμετρο του βραχίονα με περιχειρίδα που εφαρμόζεται στο μπράτσο παρά του καρπού), λήψη πλήρους ατομικού και οικογενειακού ιστορικού, και πλήρης αιματολογικός έλεγχος σε εργαστήριο για τη μέτρηση στοιχείων όπως οι ηλεκτρολύτες, η ομαλή νεφρική λειτουργία, οι τιμές της χοληστερόλης, καθώς επίσης γίνεται και παραπομπή του ασθενούς για απεικονιστικές εξετάσεις. Η διάγνωση του είδους της υπέρτασης ενός υπερτασικού ασθενή, δηλαδή το εάν πρόκειται για πρωτοπαθή η δευτεροπαθή υψηλή αρτηριακή πίεση, θεωρείται πολύ σημαντική για την επιλογή του καταλληλότερου θεραπευτικού πλάνου. Η άμεση θεραπευτική αντιμετώπιση κρίνεται αναγκαία για την αποφυγή από επικίνδυνες καταστάσεις της υγείας λόγω πιθανών επιπλοκών που μπορεί να επιφέρει η ύπαρξη της υπέρτασης. Η υπέρταση αποτελεί μια επιβλαβή κατάσταση για τον ανθρώπινο οργανισμό, η οποίο ελλοχεύει και διπλασιάζει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων και καρδιολογικών παθήσεων όπως η στεφανιαία νόσος, το ανεύρυσμα αορτής, η μετέπειτα εμφάνιση άνοιας στον ασθενή, η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια, τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, η καρδιακή προσβολή, το καρδιακό επεισόδιο, το πνευμονικό οίδημα, η θρόμβωση, η δημιουργία βλάβης στους αμφιβληστροειδείς και άλλες επικίνδυνες παθήσεις, ειδικά εάν υπάρχει καρδιοπάθεια.

Θεραπεία της υπέρτασης

Η θεραπεία της υπέρτασης γίνεται με φαρμακευτική μέθοδο με αντιυπερτασικά χάπια – δισκία και με συνολική αλλαγή του τρόπου ζωής του ασθενούς, ο οποίος θα πρέπει να υιοθετήσει νέες και πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες, καθώς και να εντάξει τη σωματική άσκηση στην καθημερινότητά του. Η φαρμακευτική αγωγή δίνεται από τον καρδιολόγο, ειδικότερα σε περιπτώσεις ασθενών κατά τις οποίες συντρέχουν και παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακά νοσήματα ή οργανικές αλλοιώσεις. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία που να λύνει οριστικά το πρόβλημα και να εξαφανίζει την πιθανότητα αύξησης της αρτηριακής υπέρτασης, όμως όταν ακολουθούνται οι οδηγίες του ιατρού καρδιολόγου, μειώνονται τα συμπτώματα, μειώνεται ο καρδιακός παλμός και η πίεση και έτσι μειώνεται και η πιθανότητα εμφάνισης επικίνδυνων επιπλοκών για την υγεία του ατόμου.

Με τα αντιυπερτασικά φάρμακα επιτυγχάνεται μακροπρόθεσμη προστασία και μείωση του κινδύνου από τυχόν επιπλοκές που δυνητικά προκαλεί η υψηλή αρτηριακή πίεση. Συμπληρωματικά μπορούν να δοθούν στον ασθενή και διουρητικά χάπια τα οποία ανακουφίζουν τα νεφρά, αποβάλλουν την περίσσεια αλατιού, προστατεύουν και μειώνουν την πίεση που ασκείται σε αυτά λόγω υπέρτασης. Επιπλέον, μπορεί να χορηγηθούν αναστολείς ΜΕΑ που βοηθούν στην ευκολότερη ροή του αίματος, αφού χαλαρώνουν τα αιμοφόρα αγγεία. Άλλο σχήμα φαρμάκων αποτελούν οι αναστολείς διαύλων ασβεστίου που χαλαρώνουν τις μυϊκές ίνες στα αιμοφόρα αγγεία και κατά συνέπεια βοηθούν στη μείωση της υψηλής αρτηριακής πίεσης, ενώ ακόμα ενδέχεται να συνταγογραφηθούν και χάπια βήτα – αποκλειστών, τα οποία με τη σειρά τους συμβάλλουν στην επιβράδυνση των καρδιακών χτύπων και παλμών. Αυτή η μείωση των σφυγμών και των καρδιακών συσπάσεων μετά τη λήψη κάποιων συνταγογραφούμενων φαρμάκων κατά της πίεσης, προκαλεί βραδυκαρδία, η οποία όμως αποτελεί μέρος της θεραπευτικής μεθόδου ρύθμισης της υπέρτασης, γεγονός πολύ σημαντικό για να παραμένει ελεγχόμενη και όχι ελλιπής η ρύθμιση της πίεσης. Η επιλογή της βέλτιστης θεραπείας και η προσαρμογή της κατάλληλης δοσολογίας, ώστε να είναι λειτουργική και να μειώνει των κίνδυνο επιπλοκών, εξαρτάται από τα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά του κάθε ασθενή, όπως η ηλικία, η ύπαρξη υποκείμενων νοσημάτων, τα συνοδά συμπτώματα της υπέρτασης, η βαρύτητα και η ένταση των συμπτωμάτων και της υψηλής αρτηριακής πίεσης, η ύπαρξη αλλεργιών κ.ά. Διατίθεται μεγάλο εύρος φαρμάκων για τη ρύθμιση και τον έλεγχο της αρτηριακής υπέρτασης, ώστε να καλύπτονται οι ανάγκες του κάθε υπερτασικού ασθενή. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου είναι αναγκαίος ο συνδυασμός δύο ή και τριών διαφορετικών σκευασμάτων – χαπιών για τον πλήρη έλεγχο της υπέρτασης. Σε ορισμένες περιπτώσεις πολύ ελαφριάς μορφής ανεβασμένης πίεσης, ενδέχεται να μη δοθούν αντιυπερτασικά φάρμακα και αγωγή, όμως η αλλαγή και η βελτίωση του τρόπου ζωής είναι επιβεβλημένη για τον ασθενή, ώστε να μην κινδυνεύσει στο μέλλον από καρδιαγγειακές νόσους.

Οι αλλαγές αυτές του τρόπου ζωής μπορούν να λειτουργήσουν τόσο ως μέθοδος θεραπείας της αρτηριακής υπέρτασης όσο και ως πρόληψή της. Θα πρέπει να αποφεύγονται τα πολλά κορεσμένα και τρανς λιπαρά, τα τηγανητά φαγητά, η κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων, η υπερκατανάλωση αλατιού, η υψηλή κατανάλωση καφέ, τσαγιού ή άλλων καφεϊνούχων ροφημάτων και η κατάχρηση του αλκοόλ. Ακόμα, θα πρέπει να αυξηθεί η κατανάλωση φρούτων, λαχανικών, οσπρίων, προϊόντων ολικής αλέσεως και νερού στα πλαίσια μιας ισορροπημένης διατροφής, να διακοπεί άμεσα το κάπνισμα, να διατηρηθεί το σωματικό βάρος σε φυσιολογικά επίπεδα, να ενταχθεί η συστηματική γυμναστική και σωματική άσκηση με αντιστάσεις και αερόβιες ασκήσεις τουλάχιστον για δυο – τρεις ημέρες μέσα στην εβδομάδα και να γίνει προσπάθεια αποβολής και διαχείρισης του άγχους, του στρες, του πανικού και της κατάθλιψης μέσω διαλογισμού ή γιόγκα. Είναι επιπλέον σημαντικό να διατηρούνται σε φυσιολογικά επίπεδα οι τιμές της ολικής και κακής χοληστερόλης – χοληστερίνης στο αίμα (LDL, HDL κ.ά.).

Η έγκαιρη διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης από εξειδικευμένο και έμπειρο καρδιολόγο, μπορεί να σώσει ζωές και να συμβάλει στην αποφυγή πολλών δυσάρεστων και επικίνδυνων ασθενειών που σχετίζονται με τις καρδιοπάθειες ή τις καρδιαγγειακές παθήσεις και μπορούν δυνητικά να απειλήσουν τη ζωή. Κατά τον πρώτο καιρό της διάγνωσης της υπέρτασης, είναι σημαντική η τακτική παρακολούθηση από τον ιατρό καρδιολόγο και η στενή επικοινωνία και συνεργασία μαζί του, ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα ελέγχου της υπέρτασης. Για να επιτευχθεί σε ικανοποιητικό βαθμό η ρύθμιση της υπέρτασης, πρέπει να ακολουθούνται οι ανωτέρω οδηγίες που δίνονται από τον γιατρό και να προγραμματίζονται τακτικές επισκέψεις ανά λίγες εβδομάδες για επανέλεγχο. Όταν η αρτηριακή πίεση είναι καλά ρυθμισμένη, η επίσκεψη προτείνεται να γίνεται κάθε εξάμηνο, ενώ εάν συνυπάρχουν και άλλα προβλήματα υγείας όπως σακχαρώδης διαβήτης, υψηλή χοληστερόλη στο αίμα, καρδιοπάθεια, αρτηριοσκλήρυνση, συχνό κάπνισμα, νεφρικές βλάβες, ιστορικό με εγκεφαλικό επεισόδιο, δυσχέρεια ρύθμισης της υπέρτασης κ.ά., η επίσκεψη στον καρδιολόγο είναι καλό να γίνεται ανά 2 – 3 μήνες.

The post Αρτηριακή Υπέρταση appeared first on Kardiologos Net - Καρδιολόγοι.

Οι καρδιακές αρρυθμίες διακρίνονται σε διαφορετικούς τύπους και μορφές αρρυθμίας με διαφορετικά χαρακτηριστικά και βαθμούς επικινδυνότητας:

Κολπική μαρμαρυγή: Αποτελεί τον πιο συχνό τύπο αρρυθμίας κατά την οποία υπάρχει χαοτικός και γρήγορος καρδιακός παλμός, λόγω ακανόνιστης καρδιακής συστολής. Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να είναι παροδική ή χρόνια, ενώ όταν εμμένει είναι απαραίτητη η ιατρική αντιμετώπισή της ώστε να μην αποβεί ιδιαίτερα επικίνδυνη για τη ζωή του ασθενούς. Εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια, έμφραγμα του μυοκαρδίου, ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κ.ά.

Κολπικός πτερυγισμός ή φτερούγισμα της καρδιάς: Αυτό το είδος αρρυθμίας είναι παρόμοιο με την κολπική μαρμαρυγή, όμως ο καρδιακός ρυθμός δεν εμφανίζεται τόσο ακανόνιστος. Ωστόσο μπορεί να οδηγήσει και αυτός ο τύπος αρρυθμίας σε αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.

Υπερκοιλιακή ταχυκαρδία: Στην περίπτωση αυτή, προκαλείται ταχυκαρδία η οποία ξεκινάει από τα ηλεκτρικά σήματα των κοιλιών της καρδιάς. Αν και αυτός ο έντονος καρδιακός παλμός είναι δύσκολα ανεκτός από τον πάσχοντα, συνήθως δεν αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή του και για την πρόκληση σοβαρών καρδιαγγειακών παθήσεων.

Φλεβοκομβική ταχυκαρδία: Τύπος αρρυθμίας με γρήγορο καρδιακό παλμό, ο οποίος στις περισσότερες περιπτώσεις προκαλείται λόγω έντασης, ταραχής, άγχους, αρνητικών σκέψεων, πανικού, άσκησης ή πυρετού. Αν και η αίσθηση αυτής της ταχυκαρδίας συνήθως προκαλεί ανησυχία στο άτομο που τη βιώνει, δεν πρόκειται για παθολογική αρρυθμία αλλά για μια συνήθη και φυσιολογική
λειτουργία της καρδιάς, η οποία συμβαίνει σε υγιή άτομα υπό ορισμένες συνθήκες.

Κοιλιακή ταχυκαρδία: Σε αυτήν υπάρχει ταχυκαρδία κατά την οποία δεν είναι εφικτό οι καρδιακές κοιλίες να εξοπλιστούν με αίμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορούν να στείλουν την απαραίτητη ποσότητα αίματος στο υπόλοιπο σώμα. Εάν δεν υπάρχει καρδιοπάθεια, η κοιλιακή ταχυκαρδία μπορεί να είναι ακίνδυνη, όμως απαιτεί επείγουσα κατάσταση για άμεση θεραπεία σε άτομα με καρδιακές νόσους.
Κοιλιακή μαρμαρυγή: Πολύ σοβαρή και επικίνδυνη ιατρική κατάσταση που χρήζει άμεσης θεραπευτικής αντιμετώπισης, ώστε να αποφευχθεί ο θάνατος. Η καρδιά αντί να αντλεί αίμα, τρέμει καθώς συστέλλεται αποδιοργανωμένα και πολύ χαοτικά.

Σύνδρομο μακρού QT: Οι αρρυθμίες σε αυτήν την περίπτωση μπορούν να εμφανιστούν ξαφνικά και ανεξέλεγκτα. Πρόκειται για μια δυνητικά επικίνδυνη διαταραχή των καρδιακών ηλεκτρικών ερεθισμάτων.
Πρόωρη ή έκτακτη κοιλιακή συστολή: Είναι η συνήθης αίσθηση χασίματος παλμών, η οποία μπορεί να οφείλεται σε πολύ αθώες έως και πολύ επικίνδυνες καταστάσεις της υγείας, εάν επαναλαμβάνεται απανωτά.
Βραδυκαρδία: Μορφή αρρυθμίας με αργό καρδιακό ρυθμό κάτω των 60 παλμών ανά λεπτό. Για να θεωρηθεί η βραδυκαρδία παθολογική, πρέπει να συνοδεύεται και από άλλα συμπτώματα αδιαθεσίας, αδυναμίας, λιποθυμίας, ζάλης κ.ά. τα οποία υποδεικνύουν αποτυχία ομαλής λειτουργίας της φλεβοκομβικής αρτηρίας.

Αίτια εμφάνισης αρρυθμίας της καρδιάς

Τα αίτια και οι παράγοντες πρόκλησης καρδιακών αρρυθμιών ενδέχεται να είναι ποικίλα. Οι αρρυθμίες καρδιάς μπορεί να εμφανίζονται είτε λόγω σοβαρών παθήσεων της καρδιάς είτε λόγω άλλων παραγόντων που επηρεάζουν την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής ενός ατόμου. Οι αρρυθμίες είναι ένα από τα συχνότερα συμπτώματα που μπορεί να αισθανθεί είτε στιγμιαία είτε σε εμμένουσα μορφή ένας ασθενής με καρδιακή ανεπάρκεια, στεφανιαία νόσο, κολπική μαρμαρυγή, επικείμενο έμφραγμα του μυοκαρδίου, προηγούμενο ιστορικό εμφράγματος, αρρυθμία μυοκαρδίου, βαλβιδοπάθειες, καρδιακή προσβολή, φραγμένες αρτηρίες, μυοκαρδιοπάθεια, συγκοπτικά επεισόδια κ.ά. Ωστόσο, οι αρρυθμίες εμφανίζονται συχνά και σε περιπτώσεις όπου υπάρχει κατάχρηση ναρκωτικών και εθιστικών απαγορευμένων ουσιών, λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων, υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, κάπνισμα, σακχαρώδης διαβήτης, υπνική άπνοια, πυρετός, υψηλή αρτηριακή πίεση, θυρεοειδοπάθειες, υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός, υψηλή χοληστερίνη, διαταραχές στα επίπεδα των ηλεκτρολυτών, μεγάλη κατανάλωση καφεΐνης, παχυσαρκία, αναιμία, λοίμωξη από βακτήρια και ιούς, κληρονομικότητα, μεγάλη ηλικία, κατάθλιψη, άγχος, στρες, ανησυχία κ.ά. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα, ότι το έντονο παθολογικό άγχος έχει φανεί ότι μπορεί να προκαλέσει αρτηριακή υπέρταση, ταχυκαρδίες, νευρική αρρυθμία και ακανόνιστο καρδιακό παλμό που προέρχεται από την αίσθηση πανικού, ταραχής, φόβου, ανησυχίας, αγωνίας, ανασφάλειας και αρνητικών σκέψεων.

Καρδιακές αρρυθμίες και συμπτώματα

Οι καρδιακές αρρυθμίες, αναλόγως της καρδιακής πάθησης, της συχνότητας, της σοβαρότητας και της έντασης κατά την οποία εμφανίζονται, μπορούν να συνοδεύονται από καθόλου έως πολλά άλλα ακόμη συμπτώματα. Οι ίδιες οι αρρυθμίες καρδιάς, ως καρδιαγγειακή πάθηση, συνηθέστερα εμφανίζονται μαζί με ταχυκαρδίες, βραδυκαρδίες, φτερουγίσματα, καρδιακό πτερυγισμό, καρδιακούς παροξυσμούς κατά τους οποίους υπάρχουν απότομες αλλαγές στον καρδιακό ρυθμό, αίσθημα έντονων παλμών ή την αίσθηση ότι χάνονται καρδιακοί χτύποι.

Όταν οι αρρυθμίες στην καρδιά αποτελούν σύμπτωμα κάποιας καρδιοπάθειας, ενδέχεται επιπλέον να παρουσιάζονται και άλλα καρδιακά συμπτώματα – από σοβαρά έως καλοήθη – όπως θωρακικό άλγος, πόνος ή πίεση στο στήθος, τσιμπήματα στην καρδιά, βάρος στο στέρνο, ταχυκαρδία, βραδυκαρδία, αυξομειώσεις στον καρδιακό παλμό, ζάλη, ίλιγγος, αστάθεια, ναυτία, κόπωση, καταβολή, δυσφορία, αδυναμία σωματικής άσκησης, κούραση, απότομη αύξηση καρδιακών παλμών, αρτηριακή υπέρταση, αρτηριακή υπόταση, απότομη αύξηση ή πτώση της καρδιακής πίεσης, λιποθυμία, απώλεια συνείδησης, έμετος, κακουχία, λαχάνιασμα μετά από ελάχιστη κίνηση, εφίδρωση, αδυναμία, δύσπνοια, ταχύπνοια, σύγχυση, αίσθημα πανικού κ.ά. Η έγκαιρη εξέταση των καρδιολογικών συμπτωμάτων από εξειδικευμένο καρδιολόγο, μπορεί να φανεί σωτήρια καθώς η πρόγνωση και η πιθανότητα ίασης είναι μεγαλύτερη όταν επιχειρείται άμεση και στοχευμένη θεραπευτική αντιμετώπιση στον κάθε ασθενή. Το παραμικρό σύμπτωμα που κινεί υποψίες για καρδιακή νόσο και προκαλεί δυσφορία στο άτομο, πρέπει να εξετάζεται άμεσα και εξονυχιστικά για προληπτικούς σκοπούς, ώστε να θεραπεύεται αποτελεσματικότερα και να αποφευχθεί ο κίνδυνος θανάτου από σοβαρή καρδιαγγειακή πάθηση ή εγκεφαλικό επεισόδιο.

Διάγνωση αρρυθμίας με εξετάσεις καρδιάς

Για τη διάγνωση, την ανίχνευση του καρδιολογικού προβλήματος των αρρυθμιών και την διαπίστωση του τύπου αρρυθμίας που έχει ο κάθε ασθενής, είναι απαραίτητη προϋπόθεση η επίσκεψη σε σύγχρονο και πλήρως εξοπλισμένο καρδιολογικό ιατρείο, καρδιολογική κλινική, νοσοκομείο ή ειδικό διαγνωστικό κέντρο, ώστε να διενεργηθεί πλήρης καρδιολογική εξέταση και έλεγχος της καρδιακής λειτουργίας. Ο καρδιολόγος λαμβάνει πρώτα πλήρες ατομικό και οικογενειακό ιατρικό ιστορικό του ασθενούς, τον εξετάζει κλινικά και πραγματοποιείται μέτρηση της αρτηριακής πίεσης, ηλεκτροκαρδιογράφημα για την καταγραφή των ηλεκτρικών σημάτων της καρδιάς, τρίπλεξ – υπερηχογράφημα καρδιάς, χόλτερ ρυθμού για την 24ωρη έως 72ωρη μέτρηση της καρδιακής δραστηριότητας, ενώ στη συνέχεια μπορεί να γίνει παραπομπή και για εξετάσεις αίματος που ελέγχουν τους ηλεκτρολύτες του οργανισμού του ατόμου και μπορούν να εντοπίσουν πιθανά αίτια πρόκλησης αρρυθμιών. Στις επιπλέον εξετάσεις καρδιάς που εν συνεχεία μπορούν να πραγματοποιηθούν, συμπεριλαμβάνεται το τεστ κοπώσεως, η χημική δοκιμασία κοπώσεως, η επεμβατική στεφανιογραφία, το τρίπλεξ καρωτίδων, η αξονική τομογραφία, η μαγνητική τομογραφία, η ηλεκτροφυσιολογική μελέτη, η δοκιμασία ανάκλησης, το σπινθηρογράφημα μυοκαρδίου κ.ά.

Καρδιακές αρρυθμίες και θεραπεία

Ανάλογα με τον τύπο, την ένταση και τη σοβαρότητα της καρδιακής αρρυθμίας, επιλέγεται από τον ιατρό η καταλληλότερη μέθοδος θεραπείας ώστε να υπάρχουν τα βέλτιστα και πιο μόνιμα αποτελέσματα. Εάν η αρρυθμία συνοδεύεται από σοβαρά συμπτώματα και υπάρχει ο κίνδυνος επιπλοκών που απειλούν τη ζωή του ασθενούς, η θεραπευτική αντιμετώπιση είναι απαραίτητη και επείγουσα. Συχνά συνιστάται φαρμακευτική αγωγή η οποία τις περισσότερες φορές περιλαμβάνει χορήγηση αντιαρρυθμικών και αντιθρομβωτικών – αντιπηκτικών φαρμάκων που ρυθμίζουν και επαναφέρουν σε σταθερό επίπεδο τον καρδιακό ρυθμό ενώ προλαμβάνουν και από τον κίνδυνο θρόμβωσης.

Σε άλλες περιπτώσεις αρρυθμιών, κρίνεται σημαντική η επίλυση του προβλήματος με επεμβατικές τεχνικές και σύγχρονες μεθόδους από εξειδικευμένο επεμβατικό καρδιολόγο. Οι καρδιολόγοι μπορούν να αντιμετωπίσουν, να παρακολουθήσουν, να καθοδηγήσουν και να επεξεργαστούν τις αρρυθμίες της καρδιάς μέσω της ηλεκτροφυσιολογικής μελέτης, κατά την οποία τοποθετούνται ειδικά ηλεκτρόδια στην καρδιά. Επιπλέον, μπορεί να γίνει χρήση εμφυτεύσιμων συσκευών όπως εμφυτεύσιμος απινιδωτής (απινιδωτής καρδιομετατροπής ICD ή θεραπεία επανασυγχρονισμού της καρδιάς CRT), ιδιαίτερα σε περιπτώσεις καρδιακής ανεπάρκειας ή κοιλιακής ταχυκαρδίας. Οι εμφυτεύσιμοι απινιδωτές μπορούν να σώσουν ζωές αφού επαναφέρουν την καρδιά σε σταθερό και φυσιολογικό ρυθμό ακόμη και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις συμπτωμάτων. Μια άλλη θεραπευτική μέθοδος αποτελεί η τοποθέτηση βηματοδότη σε περιπτώσεις αρρυθμιών που προκαλούν βραδυκαρδίες. Η συσκευή αυτή ενισχύει τους καρδιακούς παλμούς, παρέχει επιπλέον παλμούς και χρησιμοποιείται στην καρδιακή ανεπάρκεια, στον καρδιακό αποκλεισμό και σε άλλες καρδιακές νόσους.

Σε επείγουσες καταστάσεις καρδιακής αρρυθμίας, είναι αναγκαία η πραγματοποίηση χειρουργικών επεμβάσεων οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν ποικίλες μεθόδους επαναφοράς της καρδιακής λειτουργίας. Στον έλεγχο των αρρυθμιών, σημαντικό ρόλο παίζει η καρδιακή ανάταξη, κατά την οποία επαναφέρεται ο καρδιακός ρυθμός. Παρέχεται ηλεκτρικό σοκ στην καρδιά μέσω εξωτερικού απινιδωτή, ώστε να αποκατασταθούν και να επανέλθουν σε φυσιολογικό επίπεδο οι καρδιακοί παλμοί. Σημαντική θεραπεία των αρρυθμιών καρδιάς αποτελεί επίσης η κατάλυση με καθετήρα (ablation). Κατά την κατάλυση, τοποθετείται ειδικός καθετήρας στην καρδιά μετά από αναισθησία και καυτηριάζονται καρδιακά κύτταρα που ευθύνονται για την πρόκληση των αρρυθμιών. Έτσι επαναφέρεται ο καρδιακός ρυθμός και μειώνονται οι αρρυθμίες.

Ως συμπληρωματική μέθοδος θεραπείας και διατήρησης της καλής λειτουργίας της καρδιάς, δεν πρέπει να παραληφθεί η υιοθέτηση ενός συνολικότερου υγιεινού τρόπου ζωής και η αλλαγή συνηθειών σε σχέση με την πρότερη ζωή. Η υγιεινή ισορροπημένη διατροφή, πλούσια σε φρούτα και λαχανικά, άπαχη πρωτεΐνη, όσπρια και καλά λιπαρά οξέα είναι μεγάλης σημασίας. Είναι πολύ σημαντικό να αποφεύγονται τα επεξεργασμένα τρόφιμα, τα κακά κορεσμένα λιπαρά, το αλκοόλ και η μεγάλη κατανάλωση καφεΐνης. Επιπλέον, είναι επιβεβλημένη η διακοπή του καπνίσματος. Η διατήρηση ενός υγιούς σωματικού βάρους, η απώλεια λίπους, η ένταξη της σωματικής άσκησης στην καθημερινότητα, η λήψη μεγάλης ποσότητας νερού και η επαναφορά των επιπέδων των ηλεκτρολυτών είναι πολύ σημαντική για τη διατήρηση της καρδιακής υγείας και τη μείωση των συμπτωμάτων καρδιακής αρρυθμίας. Επιπροσθέτως, θεωρείται πολύ σημαντική η μείωση του άγχους, του στρες και των αρνητικών συναισθημάτων μέσα από ειδικές τεχνικές χαλάρωσης, διαλογισμού, γιόγκα και φυσικής δραστηριότητας, ώστε η καρδιά να λειτουργεί σωστά και δίχως αυξομειώσεις στην ένταση και τον ρυθμό της που μακροπρόθεσμα την κουράζουν.

ΣΥΝΤΟΜΕΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

1. Τι είναι οι καρδιακές αρρυθμίες;
Αρρυθμίες ονομάζονται οι ακανόνιστοι και δίχως σταθερό ρυθμό καρδιακοί παλμοί, οι οποίοι με τη σειρά τους πολλές φορές προκαλούν και ταχυκαρδία ή βραδυκαρδία.

2. Οι αρρυθμίες οφείλονται σε μία μόνο καρδιακή πάθηση;
Όχι, οι αρρυθμίες αποτελούν μία πάθηση – σύμπτωμα το οποίο μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικές καρδιολογικές παθήσεις. Υπάρχουν πολλοί τύποι αρρυθμιών, κάποιοι λιγότερο επικίνδυνοι και κάποιοι πολύ επικίνδυνοι για την ανθρώπινη ζωή.

3. Ποιες μορφές καρδιακής αρρυθμίας υπάρχουν;
Η αρρυθμία καρδιάς μπορεί να προέρχεται από κολπική μαρμαρυγή, κοιλιακή μαρμαρυγή, υπερκοιλιακή μαρμαρυγή, κοιλιακή ταχυκαρδία, φλεβοκομβική ταχυκαρδία, κολπικό πτερυγισμό, έκτακτη συστολή, βραδυκαρδία κ.ά.

4. Ποια είναι τα αίτια εμφάνισης αρρυθμιών;
Τα αίτια ενδέχεται να είναι ποικίλα. Μερικά εξ αυτών είναι η καρδιακή ανεπάρκεια, η στεφανιαία νόσος, το ιστορικό εμφράγματος μυοκαρδίου, οι βαλβιδοπάθειες, οι φραγμένες αρτηρίες, καθώς και η λήψη φαρμάκων, ναρκωτικών ουσιών, αλκοόλ, καφεΐνης, το κάπνισμα, η υπνική άπνοια, η αρτηριακή υπέρταση, η ανεβασμένη χοληστερίνη, οι παθήσεις του θυρεοειδούς, το ζάχαρο, η παχυσαρκία, η αναιμία, ο πυρετός, το άγχος, το στρες, η κατάθλιψη, οι κρίσεις πανικού κ.ά.

5. Ποια συμπτώματα συνοδεύουν τις αρρυθμίες;
Οι αρρυθμίες συνηθέστερα συνοδεύονται από ταχυκαρδία, βραδυκαρδία, πόνο στην καρδιά, υπέρταση, υπόταση, αίσθηση ότι χάνονται παλμοί, λαχάνιασμα, κόπωση, ταραχή, δυσφορία, αδυναμία, λιποθυμία, ζάλη, ναυτία κ.ά.

6. Πώς μπορεί να γίνει η διάγνωση των αρρυθμιών;
Η διάγνωση των αρρυθμιών της καρδιάς γίνεται εύκολα από καρδιολόγο μετά από καρδιογράφημα, τρίπλεξ καρδιάς, τεστ κοπώσεως, ηλεκτροφυσιολογική μελέτη, μέτρηση παλμών και πίεσης, χόλτερ ρυθμού και άλλες εξετάσεις καρδιάς.

7. Πώς θεραπεύονται οι αρρυθμίες;
Οι αρρυθμίες μπορούν να θεραπευτούν ή έστω να μετριαστούν με αλλαγή του τρόπου ζωής, με φάρμακα όπως αντιπηκτικά και αντιαρρυθμικά χάπια αλλά και με επεμβατικές μεθόδους όπως η καρδιακή ανάταξη, η κατάλυση με καθετήρες, οι εμφυτεύσιμες συσκευές και άλλες χειρουργικές τεχνικές.

The post Αρρυθμίες appeared first on Kardiologos Net - Καρδιολόγοι.

Κολπική μαρμαρυγή – Γενικές πληροφορίες

Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη μορφή αρρυθμίας στον γενικό πληθυσμό, κατά την οποία ο καρδιακός παλμός του ατόμου είναι μη φυσιολογικός, γρήγορος, ασυντόνιστος και μοιάζει χαοτικός. Αποτελεί το πιο συχνό είδος αρρυθμίας παγκοσμίως και μπορεί να διαρκέσει από μερικά λεπτά έως και να μεταπέσει σε ένα σοβαρό χρόνιο νόσημα. Το 1/3 όλων των μορφών καρδιακής αρρυθμίας (άρρυθμες συσπάσεις) προκαλείται από την κολπική μαρμαρυγή, αυξάνοντας την πιθανότητα πρόκλησης καρδιακής ανεπάρκειας, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ισχαιμικών εγκεφαλικών επεισοδίων, θρομβώσεων και άλλων επικίνδυνων καρδιαγγειακών παθήσεων. Κατά την κολπική μαρμαρυγή, οι άνω κοιλότητες – κόλποι της καρδιάς δεν μπορούν να συντονιστούν παλμικά με τις κάτω καρδιακές κοιλότητες – κοιλίες, προκαλώντας την αίσθηση ενός ακανόνιστου καρδιακού ρυθμού στον ασθενή. Υπάρχει έντονα άρρυθμη κολπική συστολή και διαστολή, με ταχυκαρδία και αρρυθμία ταυτοχρόνως (υπερκοιλιακή ταχυαρρυθμία), η οποία καθιστά αδύνατη τη σωστή προώθηση του αίματος μεταξύ των διαφόρων οργάνων και παρατηρούνται μη φυσιολογικοί παλμοί ανά λεπτό.

Παρά το γεγονός ότι η ίδια η κολπική μαρμαρυγή δεν αποτελεί απειλή για τη ζωή του πάσχοντος ατόμου, μπορεί δυνητικά να επιφέρει δυσάρεστες και σοβαρές επιπλοκές οι οποίες ενδέχεται να χρειαστούν επείγουσα ιατρική αντιμετώπιση, γεγονός που καταδεικνύει την κρισιμότητα της άμεσης θεραπευτικής αντιμετώπισής της. Το ποσοστό των ασθενών που νοσηλεύονται ετησίως με κολπική μαρμαρυγή, κυμαίνεται από το 10 έως το 40%, ενώ πρωτοεμφανίζεται κάθε χρόνο σε περίπου 5.000.000 ασθενείς παγκοσμίως.

Η κολπική μαρμαρυγή διακρίνεται στις παρακάτω μορφές, αναλόγως των συμπτωμάτων και της διάρκειας των αρρυθμιών της:

• Πρωτοεμφανιζόμενη – Πρωτοδιαγιγνωσκόμενη: Όταν η κολπική μαρμαρυγή εμφανίζεται και διαγιγνώσκεται για πρώτη φορά.
• Διαλείπουσα: Σε αυτήν τη μορφή κολπικής μαρμαρυγής εμφανίζονται πάνω από δύο επεισόδια αρρυθμίας και διακρίνεται στις εξής δύο υποκατηγορίες:

1. Παροξυσμική: Αυτή η κολπική μαρμαρυγή έρχεται και φεύγει, εμφανίζεται απρόβλεπτα, διαρκεί από μερικά δευτερόλεπτα έως και μερικές ώρες ή ακόμη και ημέρες και η αποκατάστασή της επέρχεται συνήθως αυτομάτως.
2. Εμμένουσα: Αυτός ο τύπος αρρυθμίας διαρκεί πάνω από 7 ημέρες και χρειάζεται οπωσδήποτε ιατρική παρέμβαση για να παρέλθει.

• Μόνιμη – Χρόνια: Αυτή η μορφή κολπικής μαρμαρυγής διαρκεί πάνω από ένα έτος και δεν μπορεί να επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα ο καρδιακός χτύπος. Σε αυτήν την περίπτωση είναι απαραίτητη η λήψη μακροχρόνιας φαρμακευτικής αγωγής για την επαναφορά και τον έλεγχο του καρδιακού ρυθμού. Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να ξεκινήσει με την παροξυσμική μορφή και να εξελιχθεί στα υπόλοιπα είδη.

Η κολπική μαρμαρυγή μπορεί να ανιχνευθεί και να διαγνωσθεί είτε τυχαία είτε μετά από ενοχλήσεις που νιώθει ο ασθενής. Κατά την επίσκεψή του στον εξειδικευμένο καρδιολόγο διενεργείται αναλόγως της περίπτωσης μια σειρά από βασικές καρδιολογικές εξετάσεις όπως το ηλεκτροκαρδιογράφημα, το τρίπλεξ – υπερηχογράφημα καρδιάς, η διοισοφάγεια υπερηχοκαρδιογραφία, η μέτρηση της πίεσης και των καρδιακών παλμών, η μέτρηση του κορεσμού οξυγόνου με επαγγελματικό οξύμετρο, η τοποθέτηση χόλτερ ρυθμού, η δοκιμασία κοπώσεως, το stress echo, ενώ επίσης μπορεί να γίνει παραπομπή μέσω του ΕΟΠΠΥ για ειδικές εξετάσεις αίματος ή απεικονιστικές εξετάσεις όπως η αξονική τομογραφία, η μαγνητική τομογραφία και η επεμβατική στεφανιογραφία. Το κόστος των καρδιολογικών εξετάσεων εξαρτάται από την κάθε περίπτωση κολπικής μαρμαρυγής και το ενδεχόμενη ανάγκης για νοσηλεία και επεμβατική θεραπεία.

Στη συνέχεια θα αναφερθούν τα βασικότερα συμπτώματα, τα αίτια και οι παράγοντες κινδύνου της κολπικής μαρμαρυγής.

Συμπτώματα κολπικής μαρμαρυγής

Κατά τη διάρκεια της κολπικής μαρμαρυγής, ο ασθενής βιώνει ως βασικότερο καρδιολογικό σύμπτωμα έναν ακανόνιστο, ασυντόνιστο και γρήγορο καρδιακό παλμό, γεγονός που οδηγεί στη μη φυσιολογική συστολή της καρδιάς. Αυτή η απουσία της φυσιολογικής καρδιακής συστολής, καθιστά δύσκολη τη μεταφορά του αίματος και μπορεί να προκαλέσει σχηματισμό θρόμβων με κίνδυνο την οξεία απόφραξη κάποιας αρτηρίας. Η θρομβοεμβολή στα διάφορα όργανα του σώματος μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, πνευμονικό οίδημα, κίνδυνο για έμφραγμα του μυοκαρδίου, στένωση βαλβίδας κλπ. Επιπλέον, αυτή η συνεχής κόπωση της καρδιάς μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια. Όταν η κολπική μαρμαρυγή παραμένει δίχως θεραπεία, αυξάνεται ο κίνδυνος θανάτου κατά 50%, η πιθανότητα εγκεφαλικού επεισοδίου πενταπλασιάζεται, ενώ μακροπρόθεσμα αυξάνεται ο χρόνος νοσηλείας ετησίως και η πιθανότητα άνοιας και κατάθλιψης.

Παρά το γεγονός ότι μερικοί ασθενείς δεν βιώνουν συγκεκριμένα συμπτώματα (σιωπηλή κολπική μαρμαρυγή), μερικά από τα πιο συνήθη είναι οι αρρυθμίες, ο χαοτικός καρδιακός ρυθμός, η έντονη αδυναμία, η καταβολή, η κούραση, η αδικαιολόγητη κόπωση, η ζαλάδα, η ναυτία, η ταχυπαλμία, οι αυξημένοι χτύποι καρδιάς, ο κολπικός πτερυγισμός, τα φτερουγίσματα, τα τσιμπήματα στην καρδιά, η αίσθηση ότι χάνονται καρδιακοί παλμοί, η σύγχυση, ο πόνος στο στήθος – η στηθάγχη, η αίσθηση πίεσης στην καρδιά, ο διάχυτος πόνος στο στομάχι, το θωρακικό άλγος, η δυσφορία στο στήθος, η δύσπνοια, η δυσκολία στην αναπνοή, η ταχύπνοια, η γενική δυσφορία, το σφίξιμο στον θώρακα, η δυσκολία στη σωματική άσκηση, η αστάθεια, το λιποθυμικό ή προλιποθυμικό επεισόδιο, το αίσθημα άγχους, ταραχής ή πανικού κ.ά.

Αίτια και παράγοντες κινδύνου της κολπικής μαρμαρυγής

Μερικά από τα συχνότερα αίτια και παράγοντες κινδύνου που οδηγούν σε κολπική μαρμαρυγή είναι η καρδιοπάθεια της στεφανιαίας νόσου, η υψηλή αρτηριακή πίεση (αρτηριακή υπέρταση), το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου, οι βαλβιδοπάθειες, οι ταχυκαρδίες, οι συγγενείς και υποκείμενες καρδιοπάθειες, η πνευμονοπάθεια, οι λοιμώξεις των πνευμόνων, του ήπατος ή των νεφρών, η χρόνια νεφροπάθεια, το προηγούμενο ιστορικό καρδιακής ανακοπής – καρδιακής προσβολής ή χειρουργικής επέμβασης μετά από χειρουργείο στην καρδιά, το μεταβολικό σύνδρομο, η θυρεοειδοπάθεια, η υπνική άπνοια, η έλλειψη ύπνου, η υπερκόπωση, η υπερκατανάλωση καφεΐνης, καθώς και οι καταχρήσεις σε αλκοόλ, κάπνισμα, κοκαΐνη, διεγερτικά φάρμακα και άλλες ναρκωτικές ουσίες.
Στους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της νόσου της κολπικής μαρμαρυγής, σημαντικό ρόλο παίζει η κληρονομικότητα, το επιβαρυμένο οικογενειακό ιστορικό, η αυξημένη ηλικία, το ατομικό ιστορικό καρδιοπάθειας, η παχυσαρκία και η γενικότερη αύξηση του σωματικού βάρους, η απουσία σωματικής άσκησης, η έλλειψη ύπνου, το άγχος, το στρες, η έκθεση στο κρύο και το ψύχος ή σε υπερβολική ζέστη με υψηλή θερμοκρασία κατά τη διάρκεια του καύσωνα, το αίσθημα φόβου, η ψυχική και συναισθηματική κόπωση, η κακή διατροφή με πολλά κορεσμένα και τρανς λιπαρά, η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ, καφέ ή καπνού, η λήψη κάποιων φαρμακευτικών (απαγορευμένων ή μη) ουσιών, η μη ελεγχόμενη με φάρμακα υπέρταση και άλλες χρόνιες παθήσεις.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η πιθανότητα εμφράγματος του μυοκαρδίου και ξαφνικού εγκεφαλικού επεισοδίου, αυξάνεται έως και κατά 7% για κάθε πτώση της θερμοκρασίας κατά 10 βαθμούς Κελσίου. Ειδικότερα σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, ο κίνδυνος αυξάνεται κατακόρυφα όταν βρίσκονται σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός. Το ιστορικό με ισχαιμική καρδιακή νόσο, οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, καρδιακές ανατομικές ανωμαλίες, χρόνια νεφροπάθεια, καθώς και το ποσοστό αναπηρίας, σοβαρής πάθησης ή άλλης διαταραχής του ασθενούς, ο σακχαρώδης διαβήτης, οι παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα και άλλα χρόνια νοσήματα μπορούν επίσης να αυξήσουν την πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων κολπικής μαρμαρυγής κάποια στιγμή μέσα στη ζωή του ατόμου, όχι μόνο σε ηλικιωμένους αλλά και σε νέους και παιδιά, ενήλικες ή μη. Ωστόσο, παρατηρείται κυρίως σε μεγαλύτερες ηλικίες.

Θεραπεία κολπικής μαρμαρυγής

Η θεραπεία της κολπικής μαρμαρυγής πραγματοποιείται αποτελεσματικότερα με μια σειρά από μεθόδους, συμπεριλαμβανομένων της φαρμακευτικής αγωγής, της συνολικής αλλαγής του τρόπου ζωής, των χειρουργικών επεμβάσεων κ.ά. Όταν η κολπική μαρμαρυγή διαγιγνώσκεται εγκαίρως και καταπολεμάται στοχευμένα και εξατομικευμένα στα αρχικά στάδια, υπάρχουν καλύτερα αποτελέσματα αντιμετώπισης. Το θεραπευτικό πλάνο πολλές φορές εξαρτάται και από τα αίτια από τα οποία προκαλείται η κολπική μαρμαρυγή.

Η χορήγηση ειδικής φαρμακευτικής αγωγής με συγκεκριμένο εξατομικευμένο πλάνο στον κάθε ασθενή θεωρείται πολύ σημαντική, ιδιαίτερα για την πρόληψη σοβαρών θρομβώσεων – θρομβοεμβολών ή εγκεφαλικού επεισοδίου. Από την αρχή της διάγνωσης μπορεί να χορηγηθεί ηπαρίνη ενδοφλεβίως ή υποδόρια. Από τις σημαντικότερες θεραπείες για τον έλεγχο και την πρόληψη σοβαρότερων καταστάσεων και επιπλοκών της κολπικής μαρμαρυγής αποτελεί η λήψη αντιπηκτικών – αντιθρομβωτικών φαρμάκων (όπως η βαρφαρίνη), τα οποία προφυλάσσουν από τη δημιουργία θρόμβων στο αίμα. Επιπλέον, οι β – αναστολείς είναι φάρμακα τα οποία μπορούν να ελέγξουν και να ρυθμίσουν τον καρδιακό ρυθμό, επαναφέροντάς τον σε πιο φυσιολογικά επίπεδα και μειώνοντας τις αρρυθμίες. Ενάντια στις αρρυθμίες λειτουργούν και τα αντιαρρυθμικά και βραδυκαρδιακά χάπια όπως η φλεκαινίδη, η σοταλόλη, η δρονεδαρόνη, η προπαφαινόνη, η ιβουτιλίδη και η αμιωδαρόνη που αποκαθιστούν τον καρδιακό παλμό και κάνουν τα συμπτώματα της κολπικής μαρμαρυγής πιο ανεκτά στον ασθενή. Είναι επίσης σημαντικό να ελέγχεται και να ρυθμίζεται η υπέρταση ή ο σακχαρώδης διαβήτης. Ο ασθενής με κολπική μαρμαρυγή συστήνεται να εμβολιάζεται κατά της γρίπης και του κορονοϊού ετησίως προς αποφυγή επιπλοκών. Νέα φάρμακα εφευρίσκονται συνεχώς για καλύτερα αποτελέσματα και μείωση των παρενεργειών.
Άλλη θεραπευτική μέθοδος της κολπικής μαρμαρυγής αποτελεί η ηλεκτρική ανάταξη (καρδιοανάταξη) ή ηλεκτρική καρδιομετατροπή με απινιδωτή (σε νοσοκομείο ή εξειδικευμένη κλινική), η οποία αποκαθιστά τον φλεβοκομβικό ρυθμό. Σε εμμένουσα κολπική μαρμαρυγή, πρέπει να πραγματοποιηθεί ανάταξη φαρμακευτικά ή ηλεκτρικά μέσα σε 48 ώρες από την έναρξη, ενώ εάν έχει παρέλθει το 48ωρο από την έναρξη των αρρυθμιών, μπορεί να χορηγηθεί για προφύλαξη αντιπηκτική – αντιθρομβωτική αγωγή για τρεις εβδομάδες.

Σε πιο κρίσιμες καταστάσεις όπου υπάρχουν επικίνδυνες καρδιακές παθήσεις, πραγματοποιείται χειρουργική επέμβαση με κατάλυση με υψίσυχνο ρεύμα (RF – Ablation), η οποία διενεργείται διαδερμικά ή ενδοφλέβια χωρίς τομές, με τοπική αναισθησία και με εισαγωγή καθετήρων εντός του αριστερού κόλπου της καρδιάς που καυτηριάζουν τα τμήματα της κολπικής μαρμαρυγής. Εάν η κατάλυση πραγματοποιηθεί εγκαίρως κατά την έναρξη της νόσου ή σε αρχικό στάδιο (παροξυσμική), μπορεί να επέλθει ακόμη και πλήρης θεραπεία της κολπικής μαρμαρυγής, ενώ εάν η κολπική μαρμαρυγή είναι εμμένουσα ή χρόνια, μειώνονται σε σημαντικό βαθμό τα αρνητικά συμπτώματα, βελτιώνεται η ποιότητα ζωής του πάσχοντος, αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής και μειώνεται ο κίνδυνος θανάτου. Εάν αποτύχει η κατάλυση με καθετήρα, τότε διενεργείται χειρουργική κατάλυση με τομές στους κόλπους της καρδιάς. Είναι, ωστόσο, μια δύσκολη επέμβαση με μεγάλο ποσοστό επιπλοκών.

Στα τελευταία νέα, ως σύγχρονη μέθοδος θεραπείας της κολπικής μαρμαρυγής που λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο, είναι η θεραπεία με κρύο-ενέργεια. Είναι ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, χωρίς χειρουργική επέμβαση, κατά την οποία εισάγεται μέσω κάποιας μικρής τομής από τη βουβωνική περιοχή ένας καθετήρας στον αριστερό καρδιακό κόλπο, απομονώνοντας τις πνευμονικές φλέβες από το υπόλοιπο τμήμα της καρδιάς. Αυτή η διαδικασία θεραπεύει ουσιαστικά από τις αρρυθμίες της κολπικής μαρμαρυγής, αφού συνηθέστερα οι ακανόνιστοι καρδιακοί παλμοί ξεκινούν από έκπτωτο καρδιακό ιστό στις πνευμονικές φλέβες που στη συνέχεια μεταδίδονται στην καρδιά. Ολοένα και περισσότερες σύγχρονες θεραπευτικές τεχνικές έρχονται στο φως με μπαλόνια θερμικής ενέργειας και χρησιμοποίηση παλμικών κυμάτων. Κάθε θεραπευτική μέθοδος έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά της και πρέπει να επιλέγεται έπειτα από εξονυχιστική ιατρική διερεύνηση και συζήτηση με τον ιατρό, προσαρμοσμένη εξατομικευμένα επάνω στην περίπτωση του κάθε ασθενή.

Κολπική μαρμαρυγή και διατροφή

Η κατάλληλη και υγιεινή διατροφή αποτελεί τόσο προληπτική μέθοδο όσο και θεραπευτική, ως μια φυσική θεραπεία, συνδυαστικά με τους ιατρικές μεθόδους αντιμετώπισης της κολπικής μαρμαρυγής που προτείνουν οι καρδιολόγοι και οι καρδιοχειρουργοί, ώστε να διατηρηθεί σε ασφαλή και ελεγχόμενα επίπεδα η υγεία της καρδιάς και να μην επέλθει επιδείνωση της κατάστασης του ασθενούς. Η καλή ενυδάτωση και η σωστή διατροφή με αποφυγή επεξεργασμένων τροφίμων ή τηγανιτών και κορεσμένων λιπαρών, είναι ιδιαίτερα σημαντική σε κάθε προσπάθεια διατήρησης της καρδιακής υγείας του ατόμου, ανεξαρτήτως ηλικίας. Οι πολύ λιπαρές τροφές φράζουν σε βάθος χρόνου τις αρτηρίες, προκαλούν υπέρταση, δύσπνοια και άλλα καρδιολογικά προβλήματα. Έχει φανεί ότι η απώλεια βάρους, η μείωση του σπλαχνικού λίπους και η διατήρηση του βάρους σε φυσιολογικά επίπεδα, έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην περίπτωση της νόσου της κολπικής μαρμαρυγής αλλά και όλων των παθήσεων της καρδιάς.

Η γυμναστική, η σωματική άσκηση και το περπάτημα βελτιώνουν την καρδιακή λειτουργία και μειώνουν τα επίπεδα του άγχους, του στρες και της κατάθλιψης, γεγονός που με τη σειρά του επιδρά θετικά ενάντια στην κολπική μαρμαρυγή. Παρά το γεγονός ότι η άσκηση είναι πολύ ωφέλιμη στην κολπική μαρμαρυγή και στη διατήρηση της υγεία της καρδιάς συνολικά, είναι πολύ σημαντικό να μην γίνεται σε υπερβολικό βαθμό ή με απότομη έναρξη, καθώς τότε μπορεί να υπάρξουν τα αντίθετα αποτελέσματα. Η άσκηση πρέπει να προσαρμόζεται εξατομικευμένα στις σωματικές δυνατότητες και στα μέτρα του κάθε ατόμου και να επιλέγεται το κατάλληλο είδος και ένταση γυμναστικής, προς αποφυγή δυσάρεστων συνεπειών. Επιπλέον, το κρύο έχει φανεί ότι επιδεινώνει τα συμπτώματα κολπικής μαρμαρυγής. Κατά το μπάνιο στη θάλασσα, πρέπει να βρέχεται αργά, σταδιακά και προσεκτικά ο κάθε καρδιοπαθής, αφότου πρώτα νιώσει ότι έχει προσαρμοστεί στη θερμοκρασία του νερού. Εκτός από την ισορροπημένη διατροφή και τη γυμναστική, θεωρείται μεγάλης σημασίας και η υιοθέτηση τεχνικών χαλάρωσης και καλής αναπνοής από τον ασθενή, ώστε να μειωθούν τα επίπεδα άγχους, στρες, θυμού ή σύγχυσης.

Κολπική μαρμαρυγή και καφές

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ξεχωριστά ότι η μείωση της κατανάλωσης του καφέ, κρίνεται σημαντική αφού η αυξημένη κατανάλωση καφεΐνης αυξάνει την κορτιζόλη στο αίμα και προκαλεί στρες, ταχυκαρδία, αυξημένους καρδιακούς παλμούς, αρρυθμία και σύγχυση. Η καφεΐνη – παρά το γεγονός ότι ενεργοποιεί τον μεταβολισμό – διεγείρει το νευρικό σύστημα και περιέχεται όχι μόνο στον καφέ αλλά και στο μαύρο τσάι, στο πράσινο τσάι, στα αναψυκτικά ροφήματα τύπου cola και στα ενεργειακά ποτά. Ορισμένοι άνθρωποι μάλιστα, εμφανίζουν ταχυπαλμία, νευρικότητα, ζάλη και υπερδιέγερση ακόμη και μετά από την κατανάλωση ενός μόλις φλυτζανιού καφέ. Επιπλέον, είναι σημαντική η αποχή από το αλκοόλ, το τσιγάρο και άλλες ναρκωτικές ή εθιστικές ουσίες που είναι άκρως επιβλαβείς για την καρδιά. Τόσο ο καφές που είναι διουρητικός όσο και το αλκοόλ, μπορούν να οδηγήσουν σε αφυδάτωση του οργανισμού, η οποία με τη σειρά της μπορεί να οδηγήσει σε κολπική μαρμαρυγή, ιδιαίτερα εάν υπάρχει επιβαρυμένο ιατρικό ιστορικό.

ΣΥΝΤΟΜΕΣ – ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

1. Τι είναι η κολπική μαρμαρυγή;
Η κολπική μαρμαρυγή αποτελεί τη συχνότερη μορφή αρρυθμίας. Στην κολπική μαρμαρυγή υπάρχουν ακανόνιστοι και χαοτικοί καρδιακοί παλμοί που μπορούν να διαρκέσουν από μερικά δευτερόλεπτα έως και να μετατραπούν σε χρόνια καρδιοπάθεια.

2. Ποια είναι τα συμπτώματα της κολπικής μαρμαρυγής;
Τα κυριότερα συμπτώματα της κολπικής μαρμαρυγής είναι οι αρρυθμίες, η ταχυκαρδία, οι ασυντόνιστοι παλμοί, η αίσθηση ότι χάνονται παλμοί, η ναυτία, η ζαλάδα, η λιποθυμία, η δύσπνοια, η υπέρταση, ο πόνος στο στήθος, το βάρος στην καρδιά, η στηθάγχη, τα φτερουγίσματα, η δυσφορία, η αστάθεια, η έντονη κόπωση, η αδυναμία κ.ά.

3. Από τι προκαλείται η κολπική μαρμαρυγή;
Μερικά από τα συχνότερα αίτια για την πρόκληση κολπικής μαρμαρυγής αποτελούν οι συγγενείς καρδιοπάθειες, το ατομικό ιστορικό με έμφραγμα ή στεφανιαία νόσος, η θυρεοειδοπάθεια, το ζάχαρο, η βαλβιδοπάθεια, η μεγάλη ηλικία, η πνευμονική λοίμωξη, οι καταχρήσεις, η υπνική άπνοια, το έντονο άγχος, η παχυσαρκία, η υπέρταση κ.ά.

4. Υπάρχει κίνδυνος για καρδιακή ανεπάρκεια;
Η συνεχής ταχυπαλμία και οι αρρυθμίες που προκαλεί ως επί το πλείστον η κολπική μαρμαρυγή, ενδέχεται μακροπρόθεσμα να κουράσουν την καρδιά και να οδηγήσουν σε καρδιακή ανεπάρκεια.

5. Ποιο είναι το προσδόκιμο ζωής με κολπική μαρμαρυγή;
Με την επιλογή κατάλληλης θεραπείας και την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, το προσδόκιμο ζωής ασθενών με κολπική μαρμαρυγή αυξάνεται καθώς μειώνονται οι επιπλοκές.

6. Θεραπεύεται η κολπική μαρμαρυγή;
Η κολπική μαρμαρυγή θεραπεύεται σε σημαντικό βαθμό με φαρμακευτική αγωγή, με ανάταξη, με ηλεκτρική κατάλυση, με κρύο-ενέργεια ή με χειρουργική κατάλυση, ιδιαίτερα εάν αντιμετωπιστεί σε αρχικό στάδιο. Μπορεί να θεραπευτεί σε σημαντικό βαθμό εάν συνδυαστικά υιοθετηθεί από τον ασθενή ένας πιο υγιεινός τρόπος ζωής.

7. Τι πρέπει να τρώω όταν έχω κολπική μαρμαρυγή;
Το άτομο που πάσχει από κολπική μαρμαρυγή πρέπει να τρέφεται με άπαχη πρωτεΐνη, καλούς υδατάνθρακες, φρούτα, λαχανικά, όσπρια και να ενυδατώνεται επαρκώς.

8. Τι να αποφεύγω ως ασθενής με κολπική μαρμαρυγή;
Πρέπει να αποφεύγονται τα κορεσμένα λιπαρά, τα ζωικά μέρη με λίπος, το λιπώδες κόκκινο κρέας, η πέτσα από το κοτόπουλο, τα τηγανιτά φαγητά, τα επεξεργασμένα τρόφιμα, τα αναψυκτικά, η μεγάλη κατανάλωση καφεΐνης και καφεϊνούχων ροφημάτων, το αλκοόλ, τα ενεργειακά ποτά, το κάπνισμα και οι ναρκωτικές ουσίες. Επιπλέον πρέπει να αποφεύγεται η καθιστική ζωή, το άγχος, το στρες, η σύγχυση, η ταραχή και η παραμονή σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες με κρύο αέρα ή παγετό.

The post Κολπική μαρμαρυγή appeared first on Kardiologos Net - Καρδιολόγοι.